Ayşe Hümeyra Eken

keskin bir tütün kokusu, vardı.
Bu, çıplaklığı, sefaleti göz üşüten oda; sabahleyin şafak sökmeden kar, yağmur, rüzgar, güneş, hiçbir mani dinlemeyip fakirliğin, açlığın emriyle ıslana üşüye, titreye sendeleye, sessiz, şikayetsiz sürüne sürüne gelen bir muzdarip, yorgun vücutların istirahat hakkını vermeden yine aynı emirle işe

Münevver, sesini çıkarmadı. Annesi kovayı almıştı. Basamakları yer yer oyuk, aşınmış, geniş taş merdivenden çıkıp kurt yeniklerinden delik deşik, çürük kara tahta döşeli, bir yanı açık taş kemerli dar sofa üzerindeki, döşeme tahtalarından daha temiz, daha az kara olmayan küçük, sakat oda kapılarından nihayetten evvelki kapının önünde durdular. Münevver kara demi

muttasıl kuruyan dudaklarını, sarı pas tutmuş diliyle ıslatıyordu